Squid Game

Tytuł: Squid Game/O-jing-eo Ge-im/오징어 게임

Produkcja: Korea Południowa

Gatunek: Thriller

Czas trwania: 1 sezon

Opis

Setki zadłużonych ludzi przyjmuje dziwne zaproszenie do udziału w grach dla dzieci. Los daje im drugą szansę, ponieważ nagroda jest kusząca, ale stawka — przerażająco wysoka.

Gdzie oglądać

NAPISY PL: https://www.netflix.com/pl/title/81040344

NAPISY PL: https://www.cda.pl/video/87651755f

LEKTOR: https://vider.info/vid/+fsxvxs1

Ocena: 8/10

Gracz numer 151, wyeliminowany

Kiedy ktoś chce wydać książkę to w formularzu zgłoszeniowym, a nawet w mailu do wydawcy zalecane jest wspomnieć, do jakich innych książek można porównać swoją powieść. Bycie kojarzonym nie jest minusem, a oryginalność wyjdzie na plus jedynie szczęśliwcom, dlatego też twórcy serialu ”Squid Game” postawili na sprawdzone schematy, odgrzewanie kotleta i słaby ostatni odcinek.

Ale od początku.

Czy skojarzenia są kluczem do międzynarodowego sukcesu? Zdecydowanie TAK, co mnie osobiście jako osobę stawiającą na oryginalność osobiście dotyka to jednak nie mogę się nie zgodzić i powiedzieć, że odnajdowanie elementów wspólnych w produkcjach jest czymś na minus.

Sam motyw zamykania grupy ludzi na ograniczonej przestrzeni i kazanie im uczestniczyć w grze, bądź grach ryzykując swoje własne życie jest tematem, który zawsze odbija się głośnym echem. Do takich produkcji można zaliczyć japoński film ”Battle Royale”, anime ”Death Parade”, nowy serial ”Alice in Borderland” czy najbardziej popularne z tej stawki ”Igrzyska Śmierci”. Na wizytówkach wręczonych przez tajemniczego mężczyznę w garniturze, który werbuje ludzi do wzięcia udziału w grze widnieją symbole chociażby z pada z PS4. Mamy koło, trójkąt i kwadrat, a gdzie się podział krzyżyk?

Krzyżyk na drogę.

Dodatkowo mamy postacie, strażników, pionków oraz zabójców, którzy mają odgórnie powierzone zadania dbania, bądź zabijania uczestników gry. Gdzieś spotkałam się z porównaniem ich do Minionków, mi się kojarzą z postaciami z gry Among Us, ale najważniejsze jest to, że SKOJARZENIE gdzieś siedzi z tyłu głowy.

Wykreowany pokój gier, jaskrawe i pastelowe kolory, muzyka klasyczna w tle, która ma za zadanie wyciszyć oraz uspokoić. Wielki plac zabaw jest przerysowanym miejscem, który odzwierciedla w pewien sposób ludzką codzienność.

Mamy w sumie 456 graczy, którzy walczą o niemałą kwotę jaką jest 45,6 milionów wonów. Już sama suma wygranej po szóstej, finałowej konkurencji pokazuje nam, że liczba uczestników nie jest przypadkowa. Organizacja bogaczy lubujących się w oglądaniu na żywo rozgrywek, w których umierają ludzie nie ma żadnego problemu z wypłaceniem aż takiej kwoty, jaka na polskie złotówki wynosi 150 milionów. Pieniądze są pokusą zwłaszcza, gdy na arenie mamy setki dłużników, którzy chcą odmienić swoje życie. Numer 456, główny bohater jest hazardzistą, dorosłym mężczyzną mieszkającym ze schorowaną matką oraz ojcem 10-letniej córeczki, która po rozwodzie zamieszkała z mamą. 456 chce się ustatkować i odzyskać córkę, ale przetrwanie w konkurencjach – pomimo, że są to gry dla dzieci – nie jest ani trochę łatwe. Pozostali uczestnicy mają podobne plany. Spłata kolosalnych długów, przeszmuglowanie rodziny do Korei Południowej z Północnej, okupowanej reżimem, wyciągnięcie młodszego brata z domu dziecka. Problemów jest tyle ilu jest na arenie graczy, którzy de facto sami zgotowali sobie ten los. Jeśli chodzi o kreacje aktorskie to postawiono aktorom arcytrudne zadanie, bowiem bohaterowie są szablonowi, nie mają wielkiego pola do popisu, jednak ich ekspresja, mowa ciała i zaangażowanie się w rolę są widoczne i za to wielkie brawa.

Na wyróżnienie zasługuje postać numeru 001, który niestety w końcówce stracił swój potencjał. Myślałam, że aktor Oh Yeong-sun znany najbardziej z roli w filmie ”Wiosna, lato, jesień, zima i… wiosna” będzie wisienką na torcie, ale cóż… Jego zakończenie historii do bólu przewidywalne, jak zdecydowana większość fabuły. Chociaż za konkurencję z kulkami chapeau bas (szaPO BA) dla 001!

Brak zaskoczenia tutaj daje się odczuć i konkurencje ogląda się trochę z przymrużeniem oka, choć nie nużą. Wyzwaniem dla twórców nie było wymyślenie gier dla bohaterów tylko to, w jaki sposób poprowadzić dane konkurencje; jak je pokazać, aby nie straciły poziomu. W tym aspekcie wszystko zagrało pomijając banalność. Ogromną robotę robi tutaj scenografia. Zestawienie kolorów, barw, elementów dziecięcych z prawdziwą rzezią i bezlitosnym traktowaniu uczestników. Wprowadzanie postaci do tego karykaturalnego świata również wyszło dobrze, ale także poboczna akcja z udziałem Wi Ha-joona wcielającego się w postać policjanta Hwang Joon-ho dodaje dynamizmu i podbudowuje akcję, gdy gracze prowadzą dialogi.

To, co mega mi się spodobało to wątek poboczny, lecz nadal dziejący się na opuszczonej wyspie, gdzie znajdują się sekretne areny do gier, a mianowicie sprawa z usuwaniem ludzkich organów i handlowanie nimi na rynku. Świetna odskocznia, plan małej grupy osób i lekarza, który trafił do grona uczestników.

Czy dziwi mnie, że ”Squid Game” zyskało taką popularność i jest liderem na platformie Netflix? Ani trochę, ponieważ to koreańskie widowisko ma szerokie spektrum, które nie jest przereklamowane. Odcinki ogląda się z zaciekawieniem, historie bardziej i mniej znaczących postaci są umiejętnie przedstawione, co pozwala nam je raz znienawidzić, raz im współczuć, lecz bez większej przesady. Serial jest pomieszaniem kilku gatunków: thrilleru, elementów horroru, dramatu, ale to komediowy humor dodaje świeżości i jest prawdziwym atutem życia w koszmarnym miejscu. Muzyka wkrada się do naszego aparatu słuchowego i wywołuje w naszych mózgach taki sygnał, że za chwilę rozpocznie się gra, kolejne nuty informują, że nadejdzie pora śniadaniowa, budzenie, kolacja, komunikat. Dosłownie jak w grach.

Serial jest warty obejrzenia bez dwóch zdań, ale na koniec chciałam się odnieść do skandali, jaki wywołał w opinii publicznej. Czytałam artykuł, że ”Squid Game” ma być również zablokowany w Polsce, co dla mnie jest kompletnym żartem ze względu na to, że są o wiele bardziej drastyczne produkcje, takie jak hit HBO ”Gra o Tron”, czy ”Wikingowie”, których możemy obejrzeć spokojnie w telewizji. Rozumiem, że koreański fenomen może bardziej zadziałać na młodszą widownię z perspektywy połączenia tych wszystkich skojarzeń w jedno, jak wspomniany Ps4, czy formuła uczestniczenia w grze, ale w artykułach czytałam o przypadkach 10-latków, które odgrywają sceny ze ”Squid Game”… Nie bez kozery ustawiane są ograniczenia wiekowe, a przed odcinkami mamy komunikat o przemocy, scenach seksu… także tutaj wina leży po stronie rodziców, że nie kontrolują treści, jakie dzieci włączają w Internecie.

W każdym razie ”Squid Game” obowiązkowe do obejrzenia, a potem oglądamy memy ze zrozumieniem i mam nadzieję jednak, że ta moda na seriale tego typu przeminie, bo trochę zaczyna to być męczące obserwując, że samymi hitami stają się produkcje przedstawiające przemoc, seks albo uzależnienie od narkotyków…

Poza ekranem:

  • Squid Game początkowo miało być filmem a nie serialem
  • Hwang Dong-hyuk – reżyser serialu – pierwotnie opracował scenariusz w 2008 roku
  • postać Sang-woo jest oparta na przeszłości reżysera Hwanga. Park Hae Soo gra rolę jednej z najmądrzejszych postaci w Squid Game, Cho Sang-woo. Mówi, że czerpał wiele inspiracji od reżysera i starał się pytać o jego doświadczenia z Seoul National University. Zarówno reżyser, jak i bohater filmu studiowali na tej prestiżowej uczelni. Podobieństwo dotyczy również tego, że Hwang w tamtych czasach miał babcię, która pracowała w Ssangmun-dong Market, tak jak mama Sang-woo w serialu. Hwang dodaje, że jego przeszłość miesza się z przeszłością Sang-woo, co prawdopodobnie pomogło uczynić tę postać bardziej realistyczną
  • Hwang ubrał uczestników w zielone stroje gimnastyczne, ponieważ przypominały mu one to, co nosili koreańscy licealiści, kiedy on był młody
  • podczas rozgrywki przeciągania liny aktorzy naprawdę musieli siłować się z maszyną, która ciągnęła drugi koniec w przeciwnym kierunku. Aktorzy byli naprawdę wykończeni podczas zmaga
  • Jung Hoyeon – 27-letnia aktorka z numerem 067 podbiła Instagrama. Jej profil śledzi ponad 16 mln osób. Przed premierą serii Netfliksa w serwisie społecznościowym miała 400 tys. fanów
  • projekt z piecami do spopielania był inspirowany obozami koncentracyjnymi w Auschwitz, Polska
  • ponieważ jeden z wielu wątków dotyczył uprzedmiotowienia człowieka, dormitorium zostało zaprojektowane na wzór magazynu, z piętrowymi łóżkami symbolizującymi półki, wzmacniając jednocześnie wątek ostrej konkurencji w kapitalistycznym społeczeństwie
  • kiedy policjant otwiera akta z 2020 roku lista rozpoczyna się od uczestnika 002, a nie od 001, co może nam podpowiadać, że starszy Oh Il-nam brał udział również w poprzednich rozgrywkach
  • Oh Il-nam ma na bluzie numer 001, co symbolizuje numer 1, czyli lidera
  • gracz 001 od początku rozgrywek nie był wykrywany przez lalkę, a na moście jego kajdany nie były zapięte
  • ogromna lalka z pierwszego odcinka serialu jest prawdziwa i można ją znaleźć w hrabstwie Jincheon, w wiejskim obszarze około trzech godzin na północ od Seulu
  • dostawca Internetu z Korei Południowej, pozwał Netflixa na 23 miliony dolarów za wzmożone użycie sieci internetowej przez popularność serialu. Netflix i YouTube to jedyne platformy w Korei Południowej, które nie uiszczają odpowiedniej opłaty za generowanie dodatkowego ruchu w sieci
  • w historii przedstawionej w serialu, początkowo w grze bierze udział 456 osób. Dong-hyuk zatrudnił dokładnie 456 aktorów i aktorek, którzy zostali ubrani w słynne zielone dresy przy okazji pierwszej gry
  • schody zostały zainspirowane przez Względność Eschera
  • wzrost sprzedaży Vansów to aż 7800% w porównaniu ze sprzedażą, którą zanotowano bezpośrednio przed premierą serialu
  • dlaczego główny bohater zafarbował włosy na czerwono? Jak wyjaśnia sam reżyser, czerwony to najbardziej absurdalny kolor, jaki przyszedł do głowy Gi Hunowi: Wyobraziłem sobie, że jestem nim i pomyślałem „na jaki kolor nigdy w życiu nie zafarbowałbyś włosów?”.Doszedłem do wniosku, że Gi Hun nigdy nie przefarbowałby włosów na czerwono. To byłaby dla niego najbardziej szalona rzecz, jaką mógłby zrobić. Więc wybrałem ten kolor i pomyślałem, że ta decyzja przybliży widzowi wewnętrzny gniew głównego bohatera.

Wyjaśnienia:

  • Brak

Similar Posts

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.